Su Susuz Bırakmıştır Toprağı; Kan İremdir

Dara çekerken hüzün mutluluk hallacını Tarih kim bilir nerde kaybetmiştir tacını Şair sessiz ölmeli "âh" kokulu her izde Akacak yön kalmamış artık; pusula kırık Koynundan karanfiller derilecek denizde Haramiler kuşatmış yârini ırakların Kurtulmayı bekleyen azgın bir devdir hayal Yalnızlık gözlerine köz koymuş ırmakların Aslı nedir kimseler bilmiyor; can veremdir Kelimeler ki, çarpıp duruyor karanlığa İmge, bir kuraklığın ortasında Kerem'dir Söz sahilinde umut savruluyor kum gibi Su susuz bırakmıştır toprağı; kan iremdir Şiir bin bir yerinden çatlamış, tohum gibi Hâtıralar tarihin başucunda âvâre Tarih hâtıraların ardında pâre pâre