Veranın Gözlerinde Mevsimler

derya içre deryayı bilmeyenlere İlkbahar Resmini yapabilseydi parmaklarım Karanfillerle buluşup perçemlerinde Yitik kalbini arardı denizlerin Yoksa o gözler masmavi çiçeklerin Bin bir çeşidiyle damıtılmış bir nehrin Sularını arayan yıldız mıdır göğümde Yoksa o baygın tebessümüne Dokundukça alevlenen Çaresiz bir yaprak mıdır ellerim Yaz Bu rıhtım, bu liman, yorgun gemiler Akkor kirpiklerinden fışkıran dalgaların Sahillere vuran yalnızlığıdır Parçalanan adaların uzaktan Duyulan feryadı, çöl ağıtları Düşürür pencereme Ya serin bahçelerin gölgesinde Bekleyeceğim güvercinlerle gelen Bir deniz türküsünü Ya da kavurunca ateş ve rüzgâr Savuracak ötelere ruhumu Gel ey sonbahar Sonbahar Eylül kıvamındadır deniz fenerleri Sular sapsarı bulutlardan süzülür Kâbus ve rüya Sıradağlar gibi çöker uykuya Hayal bir kardelen yurduysa, derya Yıkar beklenmedik fırtınalarla Kaptanların son duruşlarını Göğsüme bastırdığım Bir tayfanın ölüm fotoğrafıdır Düşer kumsallarına acının Her sonbaharla Kış Gül dondu, gönül dondu Kıpırdayamıyor bakış ve evren Meğer engin ufuklardan ansızın Çıkmaz sokaklarına girmişim buzulların Dağ yutunca kalbimi, kanımda kuşlar Kar tufanı altında kırılan kanatların Çıkardığı son sesi duymuşlar Meğer köpük gölgesiymiş umutlar Kaç ömür saklıysa içinde her anın İnsan kendi karanlığına çekermiş Yaşanmamış mevsimlerini sevdanın