بخش ۳۳ - در خاتمهٔ کتاب

به بهتر طالع و فرخنده تر فال دوم روز رجب در نون الف ذال به نظم آوردم این درد دل ریش به هر کس باز گفتم قصه خویش دو هفته هفتصد بکر از عماری برآوردم چو خاطر کرد یاری غرض آن بود کین ابیات دلسوز کند صاحبدلی بر من دعایی ببخشد حق بر این دلسوزی من بود کان ماه گردد روزی من سخن سازان که دل پرنور دارند غم دیوانه را معذور دارند حدیثم چون ندارد رنگ و بویی که خواهد کرد او را جستجویی ز ما دانا دلان معنی نجویند دماغ آشفتگان آشفته گویند کنون وقت است اگر کوتاه گیرم سوی خاموش گشتن راه گیرم کسی را پای دل در گل مبادا چنین کار کسی مشکل بادا