غزل شمارهٔ ۴۶

لعل نوشینش چو خندان می شود در جهان شکر فراوان می شود قد او هرگه که جولان می کند گوییا سرو خرامان می شود پرتو رویش چو می تابد ز دور آفتاب از شرم پنهان می شود قصه زلفش نمی گویم به کس زآنکه خاطرها پریشان می شود من نه تنها می شوم حیران او هرکه او را دید حیران می شود گرچه می گوید که بنوازم ترا تا نگه کردی پشیمان می شود با عبید ار نرم می گردد دلت کارهای سختش آسان می شود هرکه را شاهی عالم آرزوست بنده درگاه سلطان می شود شاه اویس آن خسرو دریا دلی کآفتابش بنده فرمان می شود خسروی کز کلک گوهربار او کار بی سامان به سامان می شود