غزل شمارهٔ ۷۶
ع عبید زاکانی
0
Altın Yaprak
ای ترک چشم مستت بیمار خانه دل
زلف تو دام جان ها خال تو دانه دل
آن جا که ترک چشمت شست جفا گشاید
تیر بلا نیاید جز بر نشانه دل
خونابه سرشکم ریزند مردم چشم
از آستانه تو تا آسمانه دل
دل اوفتاده عاجز بر آستانه تو
تا عاجز اوفتادم بر آستانه دل
دارد عبید مسکین دایم هوای عشقت
هم در میانه جان هم در میانه دل
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş