قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴ - در مدح شاه شیخ ابواسحاق گوید

ع عبید زاکانی
0 Altın Yaprak
جهان خوشست و چمن خرمست و بلبل شاد ببار باده گلرنگ هرچه بادا باد به شش جهت چو از این هفت چرخ بوقلمون از آنچه هست مقدر نه کم شود نه زیاد به نای و نی نفسی وقت خویشتن خوش دار چو نای و نی چه دهی عمر خویشتن بر باد بگیر دست بتی وز زمانه دست بدار غلام سرو قدی باش و از جهان آزاد زمین که بود زتاثیر زمهریر خراب ز یمن مقدم نوروز می شود آباد به شاهدان چمن صد هزار لخلخه حور به دست پیک نسیم بهار بفرستاد چو نقشبند ریاحین قبای غنچه ببست صبا به لطف سر نافه ختن بگشاد میان سبزه و گل رقص میکند لاله به پیش آب روان جلوه میکند شمشاد درم فشانی بر فرق سبزه ها کاریست که باز لطف نسیم بهار را افتاد ز رنگ و بوی چمن جنتیست پنداری که هست درگه اعلای شاه شاه نژاد جهانگشای جوانبخت شیخ ابواسحاق که چرخ پیر جوانی چو او ندارد یاد کمینه بنده او صد چو رستم دستان کهینه چاکر او صد چو کیقباد و قباد مهابتیست سر تیغ آبدارش را که از صلابت او آب میشود فولاد خدایگانا تا روز حشر لطف خدای زمام دولت و حکمت به دست حکم تو داد چو شمع هر که کند سرکشی در این حضرت عجب مدار گرش آتش اوفتد به نهاد سمند باد مسیر تو با صبا هم تک سنان صاعقه بار تو با قدر همزاد همیشه شیر فلک آرزوی آن دارد که با سگان درت دوستی کند بنیاد به روز معرکه صد خصم را به هم بر دوخت هر آن خدنگ که از بازوی تو یافت گشاد مراد خلق ز جود تو میشود حاصل ز روی لطف مراد دلت خدا بدهاد

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.