رباعی شمارهٔ ۱۰
ع عبید زاکانی
0
Altın Yaprak
گل کز رخ او خجل فرو می ماند
چیزیش بدان غالیه بو می ماند
ماه شب چهارده چو بر می آید
او نیست ولی نیک بدو می ماند
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş