Altıncı Kat Eşiği

İntiharın eşiğindeyim yine Gitmek istiyorum gidemiyorum. Beynim atladı 6. kattan ciğerlerimden tutuyor beni birşeyler. Aşağı düşerken yavaşlıyorum. Ciğerlerimden asılan çekiyor yukarı beni. Yok değişecek bir şey umut vardı sadece o da değişmedi, hep aynı kaldı. Kaldı umut değişmeden yoktu yeni umutlar eskiler bitmeden. Umutlar umuda bağlı, aslında yoktu diğerleri, kafamdakinden başka. Eşikteyim yine umudun eşiğinde, bir taraf 6. kat diğeri eşikler. Ağlamayacağım, beni aşağı itenin süzülmesine vermeyeceğim bu defa izin, damlalar halinde. Gülmeyeceğim, biliyorum ki beni aşağı iten ve asılan ciğerlerimden ancak böyle çıkar dışarı. Çıkartmayacağım. Sıkıntıdayım yine aylardan temmuz, tatil zamanı, yaz zamanı, aşk ve sevgi zamanı derler bizim buralarda. Girmemeli, çıkartmamalıyım, boşaltmamalıyım. Kapamalıyım gözümü, duymamalıyım, artık nefes almamalıyım, bir şu ciğerlerime yapışan olmasa...