Fırtına

yarın akşama kopar fırtına ne dağ kalır ne de ova sensizlik gelince yüreğimin kıyısına başlarım hıçkırarak ağlamaya ismini bir haykırırım dilim paramparça öyle bir ağlarım bulutları kıskandırırcasına söner gökte ay yıldızlar ağlamaya başlar ne olacak benim halim ilacım sensin ve zehirim ömrümde sensin ve ecelim canımdan öte canım dediğim biricik sevdiğim seviyorum demeni bekler şu kalbim sadece gülüşü yeter yüzümü güldürmeye sözlerin yeter ömrümü bitirmeye bir damla gözyaşın yeter güneşi söndürmeye elini tutmak varsa sonunda mesafeler bir hiç ayaklarım yeter yanına gelmeye özlemin yeter beni kör etmeye