Açmadılar Kapıları

açmadılar kapıları dayanmışken sınırına hayatın aydınlık basmıştı her yeri bulutlar dağılmıştı sabah vaktiydi açmadılar kapıları vapur düdükleri geliyordu uzaktan oysa seni sevmenin tam zamanıydı seni sevmenin tam zamanıydı katlanılmazken hayatın bu anlamsız akışına yarım yamalak duyguların sığlığında ateşi getirmiştim Zeus’un dağından hiçbirşey istemeksizin karşılığında açmadılar kapıları istemediler alevin yakmasını istemediler donan nehirlerin akmasını oysa canlanmanın tam zamanıydı canlanmanın tam zamanıydı bahar gelmişti, tabiat kendine sevdalı kıyamet düşüncelerden çok uzakta yeşiller inadına yeşil gökyüzü inadına mavi denizler heyecanlarla dalgalı açmadılar kapıları bilmediler güzelliğini aşkın bilmediler ne olacak yarın oysa tam zamanıydı umutları yaşamanın tam zamanıydı umutları yaşamanın boylu boyunca genç evreni kucaklarcasına arzulu hayatı boyamaya hazırlanırken rengarenk güzellikler ruhumda hevenk hevenk açmadılar kapıları sormadılar ki ne taşıyorsun a çocuk sormadılar ki niçin yüreğin kıpır kıpır ve uçuk oysa tam zamanıydı söylenecekleri söylemenin tam zamanıydı söylenecekleri söylemenin yakalayıp saçlarından kaçıp gidenin o geri dönmeyenin bilinmeyenleri bilen, bilinenleri bilmeyenin tomurcuklar açmadı, kolay değildi açmadılar kapıları açılmadı kapılar kurulmadı köprüler sevdaya uçan kuşlar birer birer öldüler.