Ellerin Soğuktu

yol uzundu yağmur altındaydık eleleydik birşeylerle kemirgen bir alışkanlık yırtıyordu duyguları ellerin soğuktu aldırmıyordum ayazına günün kafama takılan ellerinin soğukluğuydu içinin burukluğu hüzündü uzaktan yemyeşil bir kent göründü adı aklımda değil aklımda kalan ellerinin soğukluğuydu bilemedim vedaların farklı farklı olduğunu bilemedim her vedanın bir bitiş bir başlangıç olduğunu tek düşündüğüm ellerinin soğukluyudu gittin o yeşil kenti geçtiğimizde hayatın güneşini bıraktın elinde olmadan sormadan hayata bırakıldığını biliyordun ama böyle zamansız umutlar varken daha o gencecik beyin odalarında gelmenin zor olduğu yerlere gittin bittin diyorlarsa da yeni bir başlangıç için inanmak istediklerim var daha güzel bir yerlerde umutlarını yaşamak vardır gittin bıraktığın en son anı ellerinin soğukluğu içimi donduran