Masal-ı İstanbul

Sana normal gelir, bize eğri büğrü yatık yamuk gelen duygular yabancısıydık bu koca şehrin, herşeyine yabancı, ekmek aldığımız dükkancı hemen anladı yememizden bir solukta sıcak ekmekleri ve bir koca şişe suyu başımıza dikmelerimizi ayıpladı mı dersiniz, tabii ki yabancıydık bu koca şehirde, siz ne bilirsiniz Aşk davasıydı bu kan davası değil Koca yürekleri kan akıtmadan yerlebir eden Ve peşinden Bu gayya şehrin alacakaranlığına iten Bir deli gözün tam orta yerinden vurmaya gelmekti amacımız Vurulduk yaban illerde Bir adım ilerlemeden Sokağa çıkma yasağı var kelimelerin dilden Her söz suç hanesine yazılıyor Yaşamaya mahkum edilmiş sevdayı Sevdayı deli dolu söylemeden Şehir İstanbul'dur herşeyine yabancı olduğumuz, ve anlatılacak tek şehirdir dünyada bulduğumuz, sözleri kendiliğinden söyleyiveren martı kuşlarının çığlıklarında kaybolup yokolduğumuz, tersanelerinde bir gemi olmak için sıralandığımız Gelip takılıyor hayaller biryerlerde gözlerime Ele vermiyor seni yıllar saklamış Ya da kaybetmiş sayfalarında hicranın Yanıp yıkılan yaralanan bir yanın Arar durur beni Yine silahlanmış bakışların Sayısız yerimden vurur beni Niye gelmiştik unutturdun buralara Yara sarmaktan sormaya derman kalmamış Sırtımızı vermişiz duvarlara Nereden ne çıkar bilmeyiz Bu şehir bize yabancı Bu şehir bize yabancı Ben onu duvarlarıma resim diye asardım bir zamanlar, gemilerin üzerinde kuşlar ve gerilerden Sultanahmet, iftar akşamlarına sarınmış merhamet duygusuyla, haşmetli minareleri vururken göğün katlarına düşlerim koşmayı isterdi o geniş kollarına Bu şehir bize yabancı Aradığın ne varsa unutturuyor Uzun boylu ve şişman Kamburlarında yedi tepeyi taşıyan En yaşlı güzellik Çirkinleşemeyen Öyleyse nedendir sakladığın güzelliğini bizden Senin de mi var Gelmesini beklediğin denizden Gözlerin mahmur Sabah ezanlarında yağan bir yağmur huzurunda, bekle dur ey güzel İstanbul