Martılar Küsmedi Bana

Yaşanmışlılkarın ardından Ürkek benliğimi korkutmadan Yeniden sevmeye uğraşıyorum Ayaklarım takılıyor Kurumuş gözyaşlarıma Dikenli teller Gözlerimi yakıyor çoğu zaman Güneşe bakamıyorum artık çıplak gözlerle Ve eskisi kadar masum değil düşüncelerim Yaşadıklarım Kaybettiklerim Ve kazandıklarım var elbet... Bir kedinin Uçuşan bir kağıttan korkması gibi Kendimden korktuğum zamanlar Olmuyor değil Yanılgılarımın aynasında Kendimi ve hatalarımı gördükçe Daha bir sağlam basıyorum Altımdaki yuarlak dev nesneye Hiç görmemiş olsamda dışarıdan Bilirim, Mavidir bu gezegen Rüyalarıma saplanıp kalmış martı kanatlarının Altına sığınan deniz parçaları gibi Ve bildiğim birşey var!! Hiç bir zaman küsmediler martıla bana Onlara simit atmadığım için..