Cinnete Gebe Kalmış Kalem

Eleği asılmış bu öykünün Unu elenmiş.. Vuslata bilenmiş hasretim Naçar gülüşümde Demlenmiş.. Yar bellemiş hüznü gözlerim Eylül gelmiş de Tozutmuş Cinnete gebe kalmış kalemim.. İnmiş yağmurlarım sokağıma Saman kağıtlara sinmiş toprağın kokusu! Tenin de böyle kokardı bir vakit Ve içime işlerdi her sonbahar Yüzüne yüz sürememe korkusu.. .... Ya şimdi? Korkuları özler oldum işte... Burada olsan da, Ben yine kaygılara salsam kendimi Çok... Daha çok sevgiliydin o telaşlar içinde Beni böyle tasasız.. beni böyle yarsız Kafiyeler içinde soluksuz Bırakmayacaktın sevgili.... !