Artık Ağlamıyoruz

sen her zaman güzeldin, ben de severdim kırmızı gülü de hep sevdim, seni düşünmeyi de penceremin kenarındaki kırlangıç yuvası gibi şefkatliydin senli düşlerimde ben de sevecendim - okşamak saçlarını, tenini - gözlerini görmek, ellerini koklamaktı ılık rüzgarda içimde dolaşan özlerken, düşünürken ağlamak mutluluk verirdi çünkü sonunda buluyordum seni, oluyorduk ikimiz tek bakıyorduk bir tepeden şehrin kalabalık ışıklarına içten, ağız dolusu gülmenin tarifi, ayçiçeğindeki rengarenk kelebek olmak gibiydi hıçkırıkların o kadar yaralayıcı, o kadar masumdu ki kundaktaki bebek misali çok geçmeden ben de ağlıyordum, ağlıyorduk sarılıyorduk, seviyorduk birbirimizi ve artık ağlamıyorduk gülüyorduk, koşuyorduk kırlarda sarmaş dolaş; artık hiç ağlamıyorduk ne kundaktaki çocuk ağlıyordu, ne de ayçiçeğindeki kelebek uçuyordu