Akşam Güneşi ve Sen

akşam güneşi nasıl vurur denize, nasıl kızıl yol yaparsa; elini tuttuğumda, gönlümden gönlüne öyle bir yol olur: berrak, parlak, ışıl ışıl, sevgi dolu; - görebiliyor musun?- ve bu; saçlarından yansıyan ay ışığının, gönlüme fener gibi vuruşudur adeta mutluluk sarhoşu sallanan başımın vakarlığında, nameler geçerken kulaklarımdan dizi dizi, anlarım ki ay ışığı ve akşam güneşi; ancak senle güzeldir ve sensiz anlamsızdır sensiz gözyaşlarım öyle sessiz akar ki; daldan düşen incecik bir yaprağın salınışıdır adeta o zaman görürüm ki; adın ve mutluluğun anlamı o zaman benim için bir olurlar ve yaşamı beraber anlamlı kılarlar "ney"in huzur verici rüzgarında coşkuyla kapanırken göz kapaklarım içime sinen varlığının saadeti bir olup alır beni sessiz bir koya götürür: kuş sesleriyle işlenmiş yeşille boyanmış maviyle örtülmüş bir koya sen, ben; ellerin, gözlerin, yanakların, bileklerin ve yumuşak tenin dahasına gerek var mı?