Olcay Plevne

Anlamsızlığın değeri Anlamakta saklıymış Başkasını anlamak Kendinden kolaymış…

Bu sefer aldım Elime kalemi Anlatmak için kendimi…

Bir tebessümle başla Hüznü yok etmeye Hayat değmez üzülmeye Hele üzülen bir güzelse…

Soruları kafamı karıştırır Cevabı boğazıma takılır Cevabı bu kadar zorken Bunlardan nasıl arınılır…

Güneşim kapandı Bulutlar sardı etrafı Gökyüzünden yağmur yağdı Bir şemsiyem vardı benim…

Yalnızım Hava soğuk dışarıda Beni ısıtan bir gülüşün vardı Artık o da yok yanımda…

Hayat farklıydı bugün Belki benden Belki dünden Belki sabah yediğim ekmekten…

Her sabah yollarda seni ararım Her geçtiğim sokağa bakarım Belki bir apartmandan çıkarsın diye Kapılara usul usul yanaşırım…

İçimdeki Müziği duydum Hayatın ritmini Kendime uydurdum…

İnsan yalnız kalır ya Kalabalık içinde Konuşacak kimsenin Olmadığı yerde…

Ne söylesem boş Sözler sarhoş geliyor Artık bana Zaman yetmiyor…

Yoruldum gün sonunda Kendi kendime kaldığımda Düşündüm olanları Bütün gün beni yoranları…