Sevdim

çok kadınlar sevdim esmeri, kumralı, sarışını Hepsi birbirinden güzeldi Ağladım hepsinin arkasından umutsuzca Hiçbiri benim olmamıştı aslında Hepsine müzede bir tabloya bakar gibi baktım Dokunamadım değerli bir pırlantaya kıymaz gibi Hepsi bırakıp gitti beni, çekip gittiler arkalarına bakmadan Yaraladılar minnacık, onlar için ölebilecek kalbimi Delik deşik ettiler yüreğimi Şimdi geri dönseler onları yeniden sevebilir miyim? Yeniden alabilir miyim koynuma hiçbir şey olmamış gibi Düşünüyorum elimde kadeh, dolduruyorum meyleri Tek ilacım sizsiniz diyorum, sizsiniz benim ilacım Bir yudum daha alıyorum Karşımda sevdiğim bir kadının hayali beliriyor Elinde hançer saplayacakmış gibi Açıyorum göğsümü sapla diyorum Aşkın beni içten öldürüyor yap şunu diyorum Ellerim varmıyor ona dokunmaya Saplasa bile onun koynunda can vermek istiyorum Ve hayal kayboluyor ortadan Bir yalan gibi, bir rüzgar gibi esip geçiyor Geçerken yakıyor bedenimi son bir kez daha Kavruluyor bedenim aşkın kör sıcaklığında Çok kadınlar sevdim Hiçbiri benim olmamıştı aslında