Son Şehir

Duvarda canlı ışıklar bir hayal Bu yaldızından alevler taşan resim. Ölümle gölgeli bir düştür, ihtimal Bakıp bakıp bana mahzunlaşan resim. Bu ince çerçeveden başlıyor düşüm Gözümde canlanıyor mavi bir liman. Bu rengi, bilmiyorum, nerde görmüşüm? Deniz parıltılı, dağlar duman duman... Düşünce yollara köy köy, konak konak Nasıl arardık o aydın şehirleri. Derinleşen uçurumlardan korkarak Nasıl geçerdik o azgın nehirleri... Nasıl arardık o aydın şehirleri. Önümüzde şarkın o kar yüklü damları Ve işte buzdan ışıklarla bir şafak! Beyaz ufuklara karşıydı camları Benim kızaktır o billur yokuşta bak! Ve işte buzdan ışıklarla bir şafak! Bir ince kız gibi omuzumda mavzerim "Çakırcalım" diye başlardı türküler... Birer ateşti o çapraz fişeklerim Güneş batınca yavaşlardı türküler "Çakırcalım" diye başlardı türküler... Uzaklaşırken at üstünde bahçeden Düşerdi omuzuma nurdan bakışların. Limon çiçekleri dallarda ürperen... Alevlenirdi gururdan bakışların Düşerdi omuzuma nurdan bakışların... Bu son şehirde kapanmıştı gözlerin: Sütun sütundu uzaktan şelaleler. Deniz güzel... geceler, çeşmeler serin... Bahar sefasına dalmıştı bahçeler Sütun sütundu uzaktan şelaleler...