Çarmıh

çarmıhlara gerdiğim isa! beni gecelerden kovan kâbuslara mı sığındın ey şehvetle kanayan toprak. artık herkes kendi içevine çekildi. ve göğsüme bir hançer saplamayı maharet bildi de düşümde gördüğüm su bilgesi kehanetlerde bulunarak yaraladığı hayatı sürükledi ırmağa. kan olup aktım. içime eğildim sakladığım kötülüğe gülümseyerek isa'ya baktım. ey yağmurlarda yıkanan gül; yapraklarında çiğ olsam kurursun çünkü her sancı beni doğurur ben ki mabetlere sığındığımda kör sarhoşlar gibi kovulurdum. günah. su yunmaz pas tutmaz bir günahtım. ah cehennem bir bahçeydi çarmıhlarla çitleri örülmüş toprağı kenevir bitiren ağır kokularla kendime tiksindiğim geceleri büyüten bir bahçe beni yontulmayacak bir taş say bugün isa'yı gördüm. pazardı bir ayinde vaftizlenen çocuklara konuştu sustuğum kadar uzak uzak bir çarmıh kadar yalnızdım.