Eylüle Söyledim

suya yazılanları, müteşabih ayetleri ve yaşamışlığı suya söylemiştim çölü ve güneşi sonra sırtımı bozguna uğratan o törpüyü söyledim söyledim de duymadım midyelerin ve salyangozların sağır kelimelerini kovdum hecelerden muzbit harfleri sonra kutsi ayetlerden kovuldu herkes herkes günahını kendi kalbine sakladı eylüle söyledim sararan yaprakları ansızın ölmeyi eylüle söyledim. dilim ağuluydu, şarapla yundum azizlerin inzivalarını. yaralı kelamlarda düşlerimin sızılarını dillendirmeyi ne güneşe dinletebildim ne suya ve çöl; kendimi sana sürdüm yaranı sağaltmaya çocukluk düşümden gelen gül dinlemedin huysuz şarkılarımı eylüle söyledim akrepli zamanları ansızın ölmeyi eylüle söyledim. çürümeye direnen kar şarkılarıyla, aşağıda; hazirandı. pullu bir alabalık! mevsiminde suya okuyordu ninnilerini, hikâyesini hikâye ettim bütün dillere kendimde denedim yenilmeyi kendimden bir fersah uzak dillerden yine kendime döndüm kalp yolunda yorgun köpüklerden döndüm de tütün yaprağında ruhumu eylüle söyledim gidilen yolu ansızın ölmeyi eylüle söyledim iki yanımda ağaçlar uzuyordu ihtiyar gövdelerine saklanmış sırlara kapısına zerdali kökü bıraktığım anneme uzak tutarken yolumu. beni terk etti o çakır kedili ev. kırgın umutlarla eylüle söyledim buğulu yalnızlıkları ansızın ölmeyi eylüle söyledim. su yolundan dönen toyluğum asil bir acıya kuşandı. ardımda; o kısa boylu dağın yamacındaki uzun hikâyelerin kahır yolcuları şimdi herkes kendi seferinde yorgun kefaretsiz ömürlerde yaşamaktan yeminli dilleriyle kovgun seferilerden bir ben dönmedim bunu da eylüle söyledim her şeyi ve herkesi ansızın ölmekle eylüle söyledim.