İstanbul

Sarsıldıkça vuslatım, sende bulur teselli, Minareler pür edep, sende şafak ne güzel! Gül yüzlünün muştusu muhteşemdi tecelli, Sonsuzluk seherinde Eyüp Sultan ne güzel… Aşkla yanar sineler, mesut olur hayranı, Topkapı'dan başlanır bayramların bayramı, Sahabeler harmanı, evliyalar sultanı, Yaşantısı sihirli, kutlu mekân ne güzel. Eyüp Sultan da ezan sanki bir başka başlar, Nağme-i ezkâr ile hu hu ötüşür kuşlar, Yakarışlar şahlanır, nura gark olur yaşlar, Ümitler arşa koşar ruhta iman ne güzel. Ayasofya hüzünlü boğum boğum her yerden, Fatihle dirilmişti kurtulmuştu pederden, Gam üstüne gam yedim kavruldum ben kederden, Her seher kanatlanan kutlu ezan ne güzel Beyoğlu'nu düşündüm sessiz sessiz derinden, Kelimeler tükendi, ses gelir içlerinden, Kahkahalar ağlaşır gecenin her yerinden Kurtuluşa çağıran sırlı beyan ne güzel... Rengârenktir semalar tüllenir baştanbaşa, Tüm insanlık seyreyler musikiyle temaşa, Semavidir bedeni, abdestsiz gezmem hâşâ, Sahabeler mekânı suskun yatan ne güzel. Boğaz içi Topkapı beste beste şahane, Çağ kapadın çağ açtın ihtişam kim vaha ne, Hak dağıttın Fatihle, hoşgörüyle cihana, Ulubatlı yiğidin şehit Hasan ne güzel! Öteleri düşündüm hüzünlendim çağladım, Fatih te büyülendim Beyazıt ta ağladım, Bu sevgiyi bu hüznü, imanıma bağladım, Çamlıca dan bakınca can İstanbul ne güzel.