Sükûtuma Yaslan

Kan kırmızı düşler, yirmi dört saat, Hâl makam herkese açılmıyor ki. Dünya bu bitmez ki, çile nihayet, Zifiri zamanlar,içilmiyor ki. Nefesim bir soluk, aileden ırsi, Sıtmamsı bir durum, yer altan alttan. Döşüme yatırdım, edeple hırsı, Hırs edep ben de mi, oksa fıtrattan. Elliye yaklaştım, bizarım kırktan, Sabır taşlarımı yitirmişim hem. Bıçak emiyorum susuz çıkrıktan, Mavzerden dert yaptım, hançerden merhem. Mecnun serkeşim ben, dem diyecekler, Yok yok frengili, bendeki yürek. Huzurda upuzun, kim diyecekler? Vurdukça mor kazma, ses verir kürek. Sen de gel kazma vur, bin bir ah işit; Paramparça hüzzam, susar bu şehir. Sükûtuma yaslan, yaş dök ağla git, Hesap vakti ateş kusar bu şehir! Buz kar yağmur dolu, gözlerimde sis; Kitap yazdım oku, ay ışığında. Yılan çıyan gelir,cürmüme mahsus Feryadımı sakla, kırışığında Titrek sarsıntıyla buldum huzuru, Sonun eteğinde, öyle bir gece… Biraz keşke’lerim,biraz göz nuru Ağladım mezarım genişledikçe!