Sevgiye Özlem

sen benim özgürlük düşlerimde saklısın… umutların tükendiği anda saklısın… sen baharın gelişiyle, güneşin doğuşuyla, zamanın var oluşuyla doğayı canlandıran en güzel varlıksın… bazen hayal edilemeyecek kadar … bazen de sözlerle anlatılamayacak kadar varsın… oysa hep sözlerle anlatmak isterim seni hayallerle de yaşamak isterim seni… sevgiyi anlatmak için yaşamak lazım sevda yi bilmek için sevmek lazım seni bilmek için hasret çekmek lazım gurbeti çekmek lazım özlemi çekmek lazım…. bir imkan siz gibisin senide sensizliğini de hasretini de, özlemini de kimseyle paylaşamam karasevdam… hayatta paylaşımın sağlanmasını, sevginin özünü, hasretinse en acısını tattırdın bana sen bana sevmeyi öğrettin sen bana yaşamı öğrettin sen en güzel tutkuların var olmasın öğrettin bana karasevdam… içim de doğan güneşin tükenmekte olduğu duyguların sözlere akısının , mani olmasına sebep olan senin bu kara sevdanmış içim de bir mahkum gibi özgürlüğe hasret kalmış gibi çığlıklarla etrafa savrulmak istiyor sana olan sevgim… nafile uzaktasın yoksun işte… senin sevgin misali o mahkum senin sevdam misali o mahkum sen misali o karasevdam… hele o gidişinle hayallerimin kördüğüm olmasına sebep olan ayrıklık, her seferin de beni susturuyor, gelişini bekliyor bedenim… suskunlaşıyor dilim… hayatın zor, acımasız ve de gerçeği karsısın da aciz bir hal alan bedenimin ne kadar sevgiye, özgürlüğe sana ve gerçeklerine muhtaç biri olduğunu gidişinde yokluğunda sensizliğin de anlıyor karasevdam