Ferman

Ben ağzından şelale dökülen bir padişahtım Kendi elimle fermanını yazdığım bestekarın Mihriban nağmeleriyle yaşardım Duran ve kımıldanan her şeye soluğum yeterken Ne oldu da içimdeki geceye hükmedemedim Sisli bir kement gözüne efendim dedim O gitti... Kemendi yeni bir nağmeye çevirdi Üstelik her gece geldi ruhu önümde eğildi Söyleyin bana benim kehribar saçlarım Döşeğimde çarşaflara bürünmüş bir göç gibi yatarken Ötelerden yükselen bu dilsuz sesler kimin Ben ağzından şelale dökülen bir padişahtım Geçerken önlerinden kahkaha arabasıyla Alkışlardı beni her cuma o güzel halkım...