Çoçukluğum

Eskiden ben ne güzel, neşeli bir çocuktum, Ne zaman ki büyüdüm derdim, sıkıntım arttı. Günaşırı yağmurda ıslanmaz bir gocuktum; Şimdi ise geceler gündüzleri kararttı. Hep beraber toplanır ceylan köye giderdik, Bizler yoksulduk amma gözlerimiz mutluydu. Büyümeye daha var, ah zaman geçmez derdik; Bizim köy ki ferhadın dağı yaran yoluydu. Hem şımarık, avare; hem de üzgün, figandım, Çocukluğum yapmayı bilmez kaleler kumdan. Gençlik denen ağacı gün geçtikçe tırmandım; Umutlar da kayboldu, giden gitti ufkumdan. Dudağında hüzzamın sonsuzluk bestesini, Hissettikçe o yana bir bu yana savruldun. Ağla gençliğim ağla, kim duyar ki sesini; Çocukluğun bağrına taht misali kuruldun. Çocukluğum, aşikar gölge boyu nezdinde, Çocukluğum, meğerse bağrı yanık şairmiş. Çocukluğum, ülkeler, diyar diyar gezdin de; Çocukluğum, sancına tek teselli şiirmiş. Her kalıba can veren sanatçı nispetinde, Çamura şekil verip, oymak oymak işlerdim. Köyün güzelliğini gün batımı vaktinde; Ay tepesine çıkıp doyumsuzca izlerdim. Artık köy kokusunu şehirlerde ararım, Her sabah açan gül -ki bugün açmadan soldu, Elde kalan geçmişin hayalini kurarım; Şimdi her şey değişti sözler tutulmaz oldu. Gün görmemiş ömrüme tüttürürken nargile, Halaylar dağlar başı kurulurdu düğünler, Çırpınsan da, gülsen de; ağlasan da nafile; Boşa bekleme Fâruk; geri gelmez o günler...