Memleketim

usandım artık hazin mısralar okumaktan neyleyim akşam yaklaşıyor dostum kuşların cıvıltısı dinecek birazdan yitecek yeşil yapraklar taze güller ağır bir makamla başlayacak şarkısına afyon çekmiş zavallı mısır radyosu sen kütahya sen samsun sen istanbul sırtını dayayıp o bereketli toprağa diniliyorum çukurova'nın sesini sürüyor tarlaları traktör kardeşim avuçlar serpmeyecek artık tohumu kaç yıldır özlüyor bu topraklar bilir misin ağır uykusundan uyanmış kalkıyor bafralı tütüncüler haliç kıyıları ve toroslar benim insanlarım öğrenmişler yeryüzünü ilk kurşunu atan antepli şahin'e kadar dağlarda bellerde onları tek tek tanımışım yamalı mintanları ve ağızlarını örten bıyıkları öfkeyi cesareti bilen gözleriyle taş taşımışlar ekmeği bölerek yemişler yıllar var ki hüznü kederi sevmiyorum yalnız insanlar için şiir yazdığımı bilirler sen kütahya sen samsun sen istanbul asfalt yollara çıkan dar sokakları köprüleri ambarları ve akarsularıyla düşünmüşümdür on sekiz saat yol boyunca bir sabah erken yola çıktım gâvur dağlarında bıraktım türkümü avuçlarım delik deşik dudaklarım çatlak yağmurda ıslanmış saçlarım yıllardır görmediğim ak saçlı anam özlem türkülerini ezberler olmuş bilirim çamaşırdan delinmiş parmakları saçlarımı okşar her gece uykumda "gurbet gurbet" diye dizlerini dövme onu çoktandır kardeş bilmişim ben mektuplarımda adı torbamda ekmeği var