Gecenin Bittiği Yer

Cama oturup sarkıttım ayaklarımı geceye Gece ki sevgilinin saçları gibi yıldız yıldız Gece ki sevgilinin gözleri gibi yıldız yıldız Gece ki artık gece bile değil, boş bir yalnızlık Cama oturup sarkıttım ayaklarımı geceye Kanlar içinde bir bulut düştü pencereme Ardından bir rüzgar çıktı, sessizce Belliydi ki rüzgar da üşüyordu bu gece Cama oturup sarkıttım ayaklarımı geceye Yalnızlıktan direkler çatırdamaya başladı Gözyaşlarım gecenin en mahrem yerinde saklıydı Yaralı bır serçenin kalp atışları vardı yüreğimde Cama oturup sarkıttım ayaklarımı geceye Bir ben vardım, bir de bu namussuz dize Ben, gece, sen, şiir ve yalnız bir şehir Dördümüz ne yapabilirdi ki böyle bir gecede Cama oturup sarkıttım ayaklarımı geceye Bir düş düştü elimden yere Undan ufak oldu her bir zerre Kaybolup gitti bir genç gecenin içinde