بخش ۳

در بیان اینکه آدمی به واسطه شرافت و گوهر فطرت و خاتمه در تعداد بحسب جسم امانت عشق را قابل آمد و جمال کبریایی را آیینه مقابل ولقد کرمنا بنی آدم و فضلنا هم علی کثیر ممن خلقنا تفضیلا نه فلک راست مسلم نه ملک را حاصل آنچه در سر سویدای بنی آدم ازوست سعدی در اینجا مقصود انسان کامل و حضرت ولی است و منظور از اشاره ساقی ازلی ست باز ساقی برکشید از دل خروش گفت ای صافی دلان درد نوش مرد خواهم همتی عالی کند ساغر ما را ز می خالی کند انبیا و اولیا را بانیاز شد بساغر گردن خواهش دراز جمله را دل در طلب چون خم بجوش لیک آن سر خیل مخموران خموش سر به بالا یکسر از برنا و پیر لیک آن منظور ساقی سر بزیر هر یک از جان همتی بگماشتند جرعه ای از آن قدح برداشتند باز بود آن جام عشق ذوالجلال همچنان در دست ساقی مال مال جام بر کف منتظر ساقی هنوز الله الله غیرت آمد غیر سوز