Düş

Bir ülkeye binmişim adım ne bilmiyorum Irmaktan geçsem gerek kör karanlıktayım Yapışmış bir yanından bir satrap kıtasına ülke ve elimde ucu yanık pankart sapıyla Donuk köylü heykelleri kıyıda ve Atatürk kara-baba barajının suları durmadan yükseliyor Uzun sürecek anlaşılan tufan ırmaklar bekleyecek Denize yol veren dağlar delinecek önce, çocuklar ve bir kadın sığınmış yorgun kırlangıçların hüznüyle neden hepsi durmuş bana bakıyor Neden bakıyor köylüler çocuklar ve sevdiğim kadın? Oysa bir ülke yutmuş beni ve adım yunusun şafağına çok yabancı sulardan geçiyorum Bağırıyor öfkeli babam, "Oraya git!...Oraya git!..." Gitmeyeceğim işte. Her neyse aklıma koyduğum "Aldım ve kabul ettim de!..." Hayır, etmeyeceğim!.. Ayağımın altında işte senin çivilerle yazdığın en yeni ahid, karnından çıkamadığım kala-balık bir gün dolaştırıp zulmün yedi denizinde senin ölümünle güneşli bir kıyıya bırakacak beni yanıbaşımda izinli askerler, köylüler, çocuklar ve sevdiğim kadın.