Göl

I Sözler, yine sözler, yine sözler: Boş dünyada yankılanan Seslerden süzülen sözler... Dünya büyüktür, bilinir, Uğultusu kalplerde duyulur. Sözler kimin, cümle kimin? Güneş boşa ışıldıyorsa, Gitgide soğuyorsa hayat, Dil ne diye çabalıyor? Gök ve yer bilindi: Dolu Ve kuraklık, afet. Hayatın döktüğü çiçekmişiz. Her şey eski yerine dönsün... Yokluğa... Bu bir kaza diyelim, Geçsin zaman, can, bitsin günler. Gidilen yönün tersine, kuzeye Gidilsin, ki dönsün rüzgâr Güneye, kavrulsun toprak ve ruh. Suyun parçalandığı kıyılarda Sözler dilden taşmak üzere. Boşluktan gelen boşluğa gider. Yorulur kayalar, kururlar içten, Sözleri zayıflar, görmek istedikleri Düş uzaklaşır, titreyerek, buğular içinde. Boşluk da vardı, yokluk da, Bir dil eksikti varlığı varetmeye... Bir önceki eski ne mümkün... Karanfillerle menekşelerden Yayılan kokuyla ağırlaştıydı. Hem suydu dünya hem hava. Boşluklar birbirini izlese ne olur, Güneş batmasa, hatırlamasak. Sonra gelinse, iz bırakılmasa. Dilden yola çıktık sanarak geldiydik, Fethettiydik sözleri: Ne diyorduk? Dünya neşe içindeydi. Kayalar kalplerinden konuşurdu, Ağır ağır ufalardı su onları. Küçülmemek mümkün müydü? Gezdik bir kez daha dağları, Mağaraları, uğuldayan dehlizleri. Hep korku, kendi yüzü evrenin, Gurur, onur, kırılmış yaş bir dala benzer, Ayrılmak istemez kendinden. Ateş zaten kuru dünya içindir. Eski bir ses yineleniyordu işte, Harflerin ezelî tınısı birleşiyor, Bir zamanlar varolmuş bir göl kıyısını Anlatmaya başlayan sözler süzülüyordu Esintilerin içinden: Geçiyordu dünya, Kendine geliyordu zaman, insan. II Gördün ve bildik oldu. İşte dünya, Neşe ve tedirginlik, boşluk Ve kibirdi; bilmek yeter miydi? Ağaçlar da susardı, kökler Suya ulaştığında neşe, keçi Kabuk kemirdiğinde tedirginlikti: İşte böylece üzüm de yandı, Kalbime bilgi saldı, uçtum, Ne varsa iyi, bildim sandım, Senin için seni düşündüm senden çok, Vahşi hayvanları dünya dışına saldım, Meyve taşıdım çatıya, kuruttum, Kışa aç kalma; kuyular açtım, ruha Ve odalara, susuz kalma; pamuk ektim Deniz kıyısına, sözler tarlasına, nisan Yaman geçecekmiş, keçileri kırk Koçları da, eğir kaderini, koru kendini Dünyadan, dışardakinden ve içindekinden. Altın varaklarla ört şafakları, ölüleri, Kayalara kazıyalım sesimizi, neşeyi Ölümsüz kılalım insanlar için, yazıyla. Büyüyelim, bakışlarımız tunçlaşsın Kaşlarımız çatılsın, kılıç kaymasın Avcumuzdan. Sertleşsin dünya. Ne görürse görsün gözlerimiz: Dil ince ince kazısın yazıyı, Kayaların kalbine değmesin su. Kimse kimsenin uykusunu uyumasın diye Yakılmış ne kadar ateş varsa söndürdüm, Sözlerin esrarını taşır diye rüzgâr Bulutu buluta, harfi harfe ekledim, Paramparça bir dile ulaştım, eksik, Tutuk ve mahkûm: Zaman gibi. Karanlıkta ışık nasıl olur? Nasıl Olur boşlukta varlık, yoklukta düş, Dilde anlam, kendinde kendin? Sonunda anladım, dünyalar bitişmez, Harf, işaretler ormanında her şeydir, Ses, boşluğu nasıl da doğruluyor... Sen kendine kendin gibi bir ülke bul, Çılgın ya da ağırbaşlı, ikisi de bir, Nehir nasılsa akıyor, aktığı yere... Yarını unutmuşum, silinmiş aklımdan, Bir savaş varmış, ovaya hakim bir tepede, İki çam ağacının arasında yapılmış, Hayattan nefret edenlerle devler Ağır zırhlarla büyülerle hırsla Rüzgâra hakim olmaya çalışmış. Baktık. Gözlerden süzülen yaşları Seyrettik. Dünya ufalıyordu. Acı, Kendini varedenlere şükran duyuyordu. Bilmek takip etmektir dediydi, Kirazların çekirdeğini çıkarmakmış oysa Bilmek, toprağı avuçta ufalamak, Ufalmak ve ufalanmakmış. Düşünce oktur, biliyorduk: Gider. Hedefinden şaşsa bile, boşlukta Bir kavis çizer, anlara an ekler. Ama Zaman, sakar mimar, kurar ve yıkar: Adında yaşayabilmek için ağlıyorsun şimdi, Gezerek geçirdiydin günlerini, öğren artık Başkalarının gördüğünü, geçmişteki talanları İçin ezilerek dinle, sus, kork, kendinden kork. Onlar için, kendini onlar sanarak ağla, hatırla: Dil, seni, sahibini bekleyen sert yaydı, gerdin, Vurdun, sen sensin diye mazur musun? « Her nehri aşacak köprü kurulur, her yüz Bildiktir bana, göktaşlarını izleyerek gelen Her yabancı resmedilebilir, kuşlar nasıl uçar? Gece uçanlar var, gündüz görmeden, İnsan gibi memeliler, doğuyorlar. Durmadan onlara baktım, kanatlarına. Süzülüyorlar gökte, uçuşları Bir cümle gibi kuruluyor. Sonrayı Biliyorlar, duruyorlar gerektiğinde. Gelecek gündüz uçan bir yarasadır, ne Gittiği yönü bilir, ne kurduğu cümleyi. » Ama, bir tırtıldır ruh, büyürse, ansızın uçabilir. III Güneş ıslak tütünlere vuruyor, Adlar sararıyormuş, dutlar Zamanın çatlaklarına düşüyor, Erguvanlar dökülüyormuş, amansız Rüzgârın sürüklediği hoyrat soğuk, cana Cansızlığı katıyor, fırtına, toza buluyormuş; Vakit bilmemenin cezasıymış ölüm. Şimdi arılara yuva olmuş taş ev, Kuyusunu umut ve çürük kiraz basmış. İçerdeki çocuğun gözleri niye yaşlı, Çömelmiş rutubetli köşeye, içini çekiyor, Adını mı unutmuş, duymuyor mu sesleri? Biri bir taş atıyor çatıya, arılar uçuşuyor, Göle doğru koşuluyor, su korkuyu saklar, Yakalanma sen, kaç seni izleyen senden. Nedensizliği doğrulayan bir güneşmiş, Aldanış sıcakmış: Bulduydum seni, neredesin? Kendini unuttuğun yolları tuttum, Sana nasıl kavuşurdum, soruyu soruya diktim Sonra kumaşı da yırttım örtüyü de; derinlerdeki Cevher bir gün bana belirir mi umdum? Nasıl kana kana su içtiydim, nasıl düştü, Nasıl sendelediydim... Şimdi, bir köşeden Dünyayı seyrediyorum, tutmadığım, Tutmayı hayâl bile etmediğim, kuzeye çıkaran, Yoran, bir taşta aşkı aratan o eğik, bozuk, Kıvrımlı, çatalsı sözleri hatırlıyorum. Sapaydılar. Bir ağaca bakarak geçirdim bütün bir günü, Işık onu her an başka bir ağaç yaparken, Taşta oluşan bir başka ağaçtı, hiç görmediğim. Her şey zamanında güzeldi, aşk da, candı, Sonra bir güle döndü, mehtaboldu, biz Kaybolurken mai sularda, bitmiş bir yıldız. Seni sende arayanlara gülümse, bak, feneri Taşıyan dallara dadanan pervaneler yandı de, Biz mi yanmayacağız? Çocukken, ölüme sıçrarken, Zihnine kazınan ağaç yokolurken, gözlerin nemli, Kalbin kavrulurken, kuyu suları serin olurmuş, İç, iç, zehir eskiden atıldıydı, şimdi mutluyuz... Kış hep kış mı kalacak, kar, ışığı süzerken, Gözlerimiz mi balkıyacak, unuttuğumuz dünya, Unuttuğumuz ülkeyse, dilden boşanan söz nereye? Bir kez daha canlanırsa söz, neşe bir daha Taşa hakkolursa, yasalaşsın tedirginliğin Yalnızca geceye ait olduğu, kayalar sussun, Kalp konuşsun, dillerin ötesindeki sözlerle, Seslerden süzülen sözlerle, bir başka tını Yükselirse eğer, çığlık, susulsun, sussun aşk. Sahile yanaş, kumlarda yürü, guruba bak: Bıraktığın iz silinecek, dalgalar bir zamanlar Sen olan seni alacak, kendine katacak. İşte O zaman, büyük bir dile kapılacak, susacak, Salınacaksın, yapman gerekeni yapacak, Yürüyecek, ardına dönüp bakmayacaksın. Unuttuğunun kendin olduğunu sanmayacağın bir Dünya sundular sana, zamanı akasyanın örttüğü Bir bahçede, güneşin ısıttığı taşın üstünde, işte, Nasıl uyukluyor kedi, nasıl kehribar bir düş, Bir akik resim görüyor oysa kendi kaderi Çizilmiş, bu yolda hep kendi olacak, güçlü. Dağa tırmanan insanın nefesini kim bilir, kim Tanır, dorukta karşılaşılan basıncın sesini, Kulakları paralayışını, göğsü daraltışını? Bu tırmanış öncesinde, eski zaman fatihlerini Hatırladın, bildiğin dünyaların sahipleriydiler: İki dünyaya? Hem aşka hem taşa? Nasıl sahip olunur? Tırmanıyorum sanıyordun, iniyormuşsun, Asıl yokuş meğer kalplerdeki meyilmiş, Aşağılar sahi mi, manzara mı dünya, resim mi? Soluklandığında, bir köşede ağladığın taş evi Yıkılmış gördüğünde, içindeki dünyanın kuyusunu Dolduran kiraz ve dut, de ki, birer harfti, tını, ses... Asmaya uçuyordu kuş, yanan bilgiye, üzümler Gagalanıyor, kumaşın deliklerinden görünen göl kıyısına Saklanan korkudan geriye: Ne kaldı, hiç, hiç... Okuduğunda, sen benin olmayışı üzerine düşün Deniyordu, benmişim yansı, karşı tepenin doruğundaki Ürkek, cılız hayalet de benmişim, şimdi dönelim... Yanan güllerle, göl kıyısına dönelim, sevişelim...