Rebeca

Sahi beni sen mi sevdin Rebeca ? Dağlar,yollar,şehirler dururken Beni mi sevdin Rebeca ? Uzaktan duyulan bir çocuk sesi gibi İrkildin mi bana Rebeca ? Sevindin mi ? Düşündün mü ? Soyunup dökündün mü Rebeca ? Kan tutar beni erinirim Kuyruğunu bırakıp kaçan kaçarkende bıraktığı kuyruğuna bakan Bir keltenkelenin telaşıyla yaşarım Rebeca ? Masam dağınıktır benim Sokaklarım çamurlu Sahi beni sen mi sevdin Rebeca ? Kuşlar,böcekler,denizler ve birde yün döşekler Çakıl taşları dururken Beni mi sevdin Rebeca ? Türkülerim kısadır benim Tek nefeste biter Sözcükleri kendime saklarım Benim allahım yoktur Karlarına gömüldüğüm dağlara taparım Ağlamayı kendime yakıştıramam Rebeca Şarkıları dinleyemem Bakamam gözlerime ilişen çiçeğe Tel örgüyle çeviririm meydanları Küreksiz bir sandal gibiyim Rebeca Bayraksız bir ülke Sahi beni sen mi sevdin Rebeca ? Bulutlar,nehirler,ters açan laleler Titrek yağmurlar dururken Beni mi sevdin Rebeca ? Kavrulmuş susam kokarım Bir parça ekmek Her dönüşümde ayak izime rastlarım Cemre düşer yüzüme Gülüşümü aynalarda tüketirim Kavisler çizerek yol boylarına barikatlar kurarım Geçemezsin Rebeca ! Anlayamassın beni Karanlıkta resim yaparım Gördüklerinin hiçbiri ben değilim Bende kimlik bulunmaz Doğum belgemi yanımda taşırım Sahi beni sen mi sevdin Rebeca ? Islanmış sokaklar Kekik kokulu sabahlar Portakal bahçeleri ve birde baharleyin yeşeren yapraklar dururken Beni mi sevdin Rebeca ? Sabah çayına düşen şeker gibi Eridin mi bana Rebeca ? Suda seken bir taş gibidir akıbetim Okuldan kaçan talebeye benzerim İstanbul dedin mi aklıma gözlerin gelir Birde muhtelif yerlerde biriktirdiğim öpüşmelerim Ben yasaklanmış bir kitabım Rebeca ! Bakışlarımla mayınlar döşerim Sınırlandırırsınız beni ama asla sınayamazsınız Acelem var Rebeca ! Bırakıp gitmek zorundayım Gökyüzümü,bulutlarımı ateşlerimi,güneşlerimi çocukluğumu ve başka şeylerimi İlişme bana Rebeca ! Dişlerimi kenetlerim Kanatırım dudaklarımı Esmerliğe bulanırım Sahi beni sen mi sevdin Rebeca ?