Işığım Söndü

Gölge düşmez oldu, ışık vurmuyor Dev korkmuş, fil gibi güçlü durmuyor Karınca yıkılmış, hayal kurmuyor Güneşi kim aldı? Işığım söndü. Yürek aynı yürek, taşar gider ya Ayak aynı ayak, koşar gider ya İnsan sürünse de yaşar gider ya Güneşi kim çaldı? Işığım söndü. Yollar açılsaydı, kayıp gitseydim Altı beş, on biri sayıp gitseydim Aptal sürüsünü yayıp gitseydim Güneş nerde kaldı? Işığım söndü. Yol aynı yol, asfalt, koşamıyorum Gönül aynı gönül, coşamıyorum Sanki bu dünyada yaşamıyorum Güneş keder saldı, ışığım söndü. Şiirler yazdıran rüzgâr susuyor Allah'ın belâsı, zehir kusuyor Gölgesinden ürken korkak pusuyor Güneş, kanlı saldı, ışığım söndü. Mutluluk verirdi, ışın ışındı Yağmur, fırtına, kar, bora kışındı Gözlerimden gelen, yaşın yaşındı Güneş nurdan şaldı, ışığım söndü. Işınlar sevgiydi, ışınlar ayak Bazen tema oldu, bazen de uyak Yüce'den Yüce'ye yapılan kayak Güneş dilde baldı, ışığım söndü. Hiçbir sızıntı yok, zifiri zindan Yararlanamadım tek bir ışından Zülfükâr öfkeyle çıkınca kından Güneş kalbe daldı, ışığım söndü. Yarınlar karanlık, şimşek çakmıyor Gösterdiğim yöne kimse bakmıyor Okyanus bekliyor, nehir akmıyor Güneş, çıkmaz faldı, ışığım söndü. Sarsılmaz bir iman, merak da vardı Sırat üzerinde durak da vardı O/Nur çağırmıştı, Burak da vardı Güneş geri kaldı, ışığım söndü.