Nurgül'ün Saçları

sevincimdi ağlayan sokaklarında akşamın denizden çıkınca tuzuyla birbirine yapışan ikindi saçları okullar dağıldı kapandı kepenkler pencereler ağladı yağmurla iki çingene faytonda öpüşürken pespembe şaşıracak zaman ve gözyaşları nevresimler mevsimler yatak çarşafları göğsüme serip serip durduğu kırılgan saçları uzakta bir kasım otel odasında niye gelmişim kimbilir geceyarısı aklımda kubbeler otelleri şehrinin plastik tokyalı çıkarıyorum üstümden gri bir boğazlı kazağı kül ter sis sen başkaca omuz yerlerinde kahverengi hasretimin saçları sonbahar parmaklarımla keser gibi bir bıçağı saçları derim ömrümce kırlangıç saçları uykusunda düşlerine dağılan buğday taneleridir yaptığı yemeklere dökülünce çiçek diye defterlerde sakladığım mitolojik saçları nereden hangi şiiri okuduysa evdeki tüm balkonlardan içeri girer kokusu saçları yosunlu saçları bir sabah vaktiydi vapurda öpüşmek şarkı söylemiştik ve ağlamıştık türkçe'de serseri bir rüzgar işte ben gibi hala yüzümde uçuşur çocuk terli saçları