Kırık Cam Hatırası

Gecelerin sensizliği kadar buğulanan camda, Adını anar, yazar dururum başucunda. Sokaktan bakanlar gibi olursan okuyamazsın. Bu kalbin sana ait olduğunu anlayamazsın. İşte ben seni bugün o sokakta gördüm, Sıcacık odamda değil, soğuk basamaklarda... Yanıbaşımda değil, kaldırımlarda... Ve okumaya çalışıyordun... Ne yazık ki izin vermedim dudaklarının bakışlarına, Sen ise sadece izledin ve güldün bir camın kırılışına... Kulak asmadın bile bu aşkın haykırışlarına... Ben ise cam kırıkları batan elimi değil, Can kırıkları ile yüreğimin yarasını sardım. Sen giderken yağmur da diniyordu inceden, İçeri rüzgarlar vuruyordu aniden. Kırık camın yazısı siliniyor, hatırası kalıyor, Aşkımızın son saniyeleri çisileyerek duyuluyor, Ve ben çekip kurşunların hedefi yapıyorum acılarımı...