غزل شمارهٔ ۲۷۱
ع عرفی شیرازی
0
Altın Yaprak
دل خانه در این عالم ویرانه نگیرد
قاصد به دیاری که رود خانه نگیرد
دل خوش کن مردان خرابات بود عشق
از شعر که در کعبه و بتخانه نگیرد
معنی به دلم باز شد اما به زبانم
این گنج روان جای به ویرانه نگیرد
بگشا لب میگون که لب شهد فروشم
آفاق به شیرینی افسانه نگیرد
کم نیست که از توبه پشیمان شده عرفی
گر سبحه میندازد و پیمانه نگیرد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş