غزل شمارهٔ ۳۸۱

بزم وصلت دیده ام آن زهر در جام است و بس می شنیدم شربت لطفی همین نام است و بس دانه می ریزد تغافل می کن و می بین نهان شیوه صیاد پی افکندن دام است و بس جلوه ناز از هزاران شیوه خوبی یکیست خوبی قامت نه رعنایی اندام ست و بس تا نیابی رهبری گام طلب در ره منه کز در دیر مغان تا کعبه یک گام است و بس شرم دار ای مدعی بشناس گوهر از سفال لب فروبندیم اگر مقصود ابرام است و بس عالم مهر و محبت را طلوع مهر نیست کس نشان ندهد ز صبح آن جا همین شام است و بس در غمت هر ذره ام صد غوطه در لذت زند زین ثمر نی صاحب لذت همین کام است و بس عرفی انجام غمت از رهروان دل مجوی آن چه در این ره نخواهی دید سرانجام است و بس