Orhan Tekiş

Gülen gözlerin içindeki acı Nedir şu yalnızlığın ilacı Hep nankör mü çıkacak Başımın tacı…

Ağla ey yurdum ağla Topraktaki kanlar kurumadan daha Yıkılan koca koca çınarlar Filiz vermeden toprağa…

Ağlasam da aksa gözlerimden yaşlar Burnumun üstünde garip bir his oluşsa Parlasa gözbebeklerim Tüm bedenimin hüznü…

Akıl başta gerek başta Akıl olsa ne olur Gözden akan yaşta Nereyi aşarsan aş da…

Açım diye ağlama çalış Gururu bırak da hayata alış...

Ağlatma güldür beni Yaşatma öldür beni Şaşırma sakın şaşırma Anlamak zordur beni.

Yaktım gemilerini karanlığın Yalnızlığı sana bıraktım Döktüm ne varsa maziden kalan Alevlerin ortasına,…

Kusura bakma be güzelim Demedim ki sana gel gezelim Gizlisi yok, belli benim ezelim Aradığın bende yok be güzelim…

Bazen bir gül goncası koparıp sunmak sana Bazen papatya dermek kırlardan Öyle bir şey sunmalıyım ki sana Hiç çıkmamalı akıllardan…

Bahar geldi kaynadı kanım Uçmak ister bulutlara canım Ele avuca sığmaz olur Fışkırır her yanımdan heyecanım…

Barış derler hep barış Mayın döşerler karış karış Duyulmaz mazlumdaki yakarış Kolay değil barışa varış…

Gecelerden sabaha dek Beklerim seni hep Her zaman bulunur beklemek için sebep Beklerim seni sonsuza dek…

Benim güzel bebeklerim Yıllardır sizi beklerim Şükür boşa çıkmadı emeklerim Benim canım bebeklerim…

Bilmem neden böyle oldu Gül olmadan goncalar soldu Deniz gözlerine hüzün doldu Bilmem neden böyle oldu…

De ki zaman gelir Olmaz mı hazan İnsan güler Ağlar bazan…