İkinci Mektup

Artık yanımda sen yoksun ve yüküm çok ağır seni özlediğimde seni yaşayabileceğim bir şeyim olmalıydı, bir resim gibi belli bir anın hapsinde, bir anının çemberinde sıkışıp kalmamış seni zamanı ve mekanı aşarak bütün yönlerin, bütün yanların, bütün yaşlarınla bana taşıyacak birşey olmalıydı bu. Bizans'a yelken açtım, Yeats'in izinde eski sanatçılara, zanaatkarlara, büyük ustalara sordum, 'Bir mozaik verebilir bu tamlık duygusunu sana.' dediler, 'Ancak her bir rengi verecek taş ısrarla aranmalı ve özenle seçilmeli, en az oniki tona ihtiyacın var, anlattığın o kızın gözlerinin rengi belki bir yanardağ ağzındaki kayaçlardan, saçlarının rengi azgın nehirlerin sarp kayalıklardan koparıp getirdiği parçalardan teninin rengi denizin başka bir yakadan taşıdığı nadide taşlardan temin edilebilir ancak, antik şehirlerin sokakalarını da unutma, eski saraylardan, mabetlerden hep umutlu ol' Anadolu yollarına vurdum kendimi daha o gün. Ulaşılmaz zirvelerden, vadilerden, deltalardan seni bana getirecek freskim için uygun taşları topluyorum o gün bu gündür, sırt çantam ve ceplerim rengarenk taşlarla dolu, artık sen yoksun yanımda ve yüküm gittikçe daha ağırlaşıyor.