بخش ۴ - حال

و از آن جمله حال است حال نزدیک قوم معنیی است کی بر دل در آید بی آنک ایشانرا اندر وی اثری باشد و کسبی و آن از شادی بود یا از اندوهی یا بسطی یا قبضی یا شوقی یا هیبتی یا جنبشی احوال عطا بود و مقام کسب و احوال از عین جود بود و مقامات از بذل مجهود و صاحب مقام اندر مقام خویش متمکن بود و صاحب حال برتر میشود ذاالنون را پرسیدند از عارف گفت اینجا بود و بشد پیران گفته اند حال چون برقی بود اگر بایستد نه حال بود حدیث نفس بود و گفته اند احوال همچون نام وی است یعنی چنانک در آید و از بشود و انشدوا لولم تحلما سمیتحالا و کل ما حال فقد زالا انظر الی الفیء اذا ما انتهی یأخذ فی النقص اذا طالا معنی آن بود کی هرچه آمده بود وا بشود قومی اشارة کرده اند ببقاء احوال و دوام او و گفتند چون باقی نبود و از پس یکدیگر نیاید لوایح بود ناگهان برقی بجهد و برود و صاحب او هرگز باحوال نرسد چون این صفت دایم بود آنرا حال خوانند ابوعثمان حیری گوید چهل سالست تا خدای مرا اندر هیچ حال بنداشتست کی من آنرا کاره بوده ام اشارة بدوام رضا کند و رضا از جملۀ احوال بود واجب آن کند اندرین کی گویند هرکه اشارة کند ببقاء احوال درست بود آنچه گوید و باشد کی در معنی آیی شربی بود و کسی را اندرو زیادتی بود ولکن خداوند این حال را حالها بود که درآید و بنماید و برود و این حال کی شرب او بود چون آیندگان دایم باشد او را هم چنانک دایمی احوال از پیش برفت این مرد بجای دیگر رسید برتر ازین و لطیف تر ازین دایم اندر اقبال بود از استاد ابوعلی دقاق شنیدم رحمة الله علیه در معنی خبر پیغامبر صلی الله علیه و سلم انه لیغان علی قلبی حتی استغفرالله فی الیوم سبعین مرة پیغامبر صلی الله علیه و سلم دایم اندر بالا بود چون از حالی بحالی شدی برتر از آن پس از آن بی نیاز شدی باضافت باز آنچه رسیده بود دایم حال او اندر زیادت بود و مقدورات خدایرا از الطاف نهایت نیست و چون حق حق عز بود و رسیدن بدو اندر حقیقت محال بود بنده دایم اندر زیادة بود و هیچ معنی نبود کی بدو رسد الا اندر مقدور خدای معنی دیگر بود برتر از آن و برین حمل کنند سخن ایشان که نیکویی ابرار گناه مقربان باشد جنید را پرسیدند ازین لفظ این بیت بگفت شعر طوارق انوار تلوح اذا بدت فتظهر کتمانا و تخبر عنجمع