Em Dampfbad

Em Sommer gang e froh ond monter Fascht älle Dag an Necker nonter, Ond do wird badet, ond wird gschwomma, Ond nochher ebbes zua sich gnomma. So mach e’s, seit e denka ka, Des tuat mer guat ond schlächt mer a. Em Wenter, do wird au brav badet, Weil des em Menscha niemols schadet, Em Gegatoil, a Bad em Wenter, Des halt e beinoh no fir g’sender; Mer macht’s oim heit jo so bequem Ond mollich warm ond agenehm. Z’erscht bad’ e äls ond tua me donka, Ond nochher wird a Schoppa dronka, So han e’s Johr ond Daga g’halta, Ond han me g’sond derbei erhalta. – I han wahrhaftig nex vermißt, Ond au nex anders denkt ond g’wißt. Wia-n-i amol em „Hecht“ be gsessa Ond han en Schwartamaga g’essa, Duat oiner wisawi sich setza Ond fangt au mit mer a glei z’schwätza, Daß er a Dampfbad g’nomma hätt’, Ob i des au scho kenna däht? Ha noi, sag i (’s isch zwar zom schäma), I däh gar nia a Dampfbad nemma; Druf secht er, des miaß i probiera,