Mei Kukuksuhr

Mir hent derhoim a Kukusuhr, Vom Schwarzwald droba ronter, Om dui hot mer beneidet mi Au ausglacht scho mitonder! D’r oi, der moit, so alter Kram Paß net en heit’ge Zeita, Der ander fends poetisch gar, Ond duaht me drom beneida. I dausch se fir koi Schtanduhr ei Vom mächtigschta Kaliber, Ond schlät se wia-n-a Kirchaglock – Mei Kukuk isch mer lieber! – – Wie mir hent unser Neschtle baut. – Wia lang liegts scho derhenter! – Do hot’r ’s erschtmol Kukuk gschria, Wir hent ons gfreit wia d’ Kender! Ond wia no onser kloiner Bua Hot en d’r Wiag drenn g’lega, Der – hot der Kukuk „Kukuk“ gschriea – Hat gjuchzt ond glacht derwega. – Ond seit der Zeit johraus, johrei, Soviel au Johr verflossa En Freid ond Leid, mei Kukuk ruaft Sei „Kukuk“ overdrossa! – – – Ond wia ’s mein Buaba fort en Kriag Hot mit de andre trieba, No isch sei Blick, sei letschter Blick Am Kukuk hanga blieba. – O Herrgott, wenn de wieder ons Da Frieda duescht bescheera, No laß mein Bua, mein oiz’ga Bua Mein Kukuk wieder hera!