بخش ۴۷ - حکایت
ا اوحدی مراغه‌ای
0
Altın Yaprak
طبیبی با یکی از دردمندان
بگفت آن شب که بودش درد دندان
که دندان چون به درد آرد دهانت
بکن ور خود بود شیرین چو جانت
رفیقی گر ز پیوندت گریزد
ازو بگریز اگر جان بر تو ریزد
چو زین سر هست زان سر نیز باید
که مهر از یکطرف دیری نپاید
هزیمت رفته را در پی نپویند
حدیث قلیه با سیران نگویند
چو بینی دوست را از مهر خالی
فرو خوان قصه ملکی و مالی
چو عاشق ترک شد معشوق تازی
چنین پیوند را خوانند بازی
به مثل خود بود هر جنس مایل
که قایم شد برین معنی دلایل
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş