بخش ۴ - در مذمت روزگار
ا اوحدی مراغه‌ای
0
Altın Yaprak
جهان خالیست من در گوشه زانم
مروت قحط شد بی توشه زانم
اگر بودی چنان چون بود ازین پیش
بزرگی کو بدانستی کم از بیش
چرا بایستمی ده نامه گفتن
چو خامان درد دل با خامه گفتن
کی از ده نامه ای نامم برآید
ز هر بیهوده ای کامم بر آید
چو دریا پر گهر دارم ضمیری
ولی گوهر نمیجوید امیری
چون ماه از طبع من خود نور پاشد
نه او را مشتری باید که باشد
سخن را چون خریداری ندیدم
به از ترک سخن کاری ندیدم
خرد دورست ازین بیهوده گفتن
حدیث بوده و نابوده گفتن
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş