بخش ۲۸ - نامهٔ چهارم از زبان معشوق به عاشق
ا اوحدی مراغهای
0
Altın Yaprak
زهی سودای من گم کرده نامت
بسوزانم بدین سودای خامت
نگویی کین چه سودای محالست
نمیدانم دگر بار این چه حالست
نه بر اندازه خود کام جستی
برون از پایه خود نام جستی
متاز اندر پی چون من شکاری
که این کارت نمی آید به کاری
پی آن آهوی وحشی چه رانی
که گر چشمی بجنباند نمانی
مشو در تاب اگر زلفم ترا کشت
درفشست این چرا بر وی زنی مشت
ز لعل من حکایت کردن از چیست
بهر جا این شکایت بردن از چیست
تو پیش از جرعه من مست بودی
مرا نادیده خود زان دست بودی
بخوردی انگبین در تب نهانی
ز شکر چون جنایت میستانی
مرا گویی دل از لعل تو خون شد
چو لعلم را بدیدی حال چون شد
دلت را خون بها از من چه خواهی
تو خود کردی خطا از من چه خواهی
و گر خون شد جگر نیزت به زاری
تظلم پیش زلف من چه آری
سخن در جان همی گوید خدنگم
جگر خوردن چه میداند پلنگم
منه دل بر دهان من که هیچست
ز زلفم در گذر کان پیچ پیچست
تو خود با زلف و چشمم بر نیایی
که این هندوست و آن ترک ختایی
نه آن سروم که بر من دست یازی
و گر خود صد هزار افسون بسازی
ز لبهای من آنگه توشه گیری
که چون خال از دهانم گوشه گیری
همان بهتر که از من سر بتابی
که گر ترکم نگیری رنج یابی
نخستین بازیی بود این که دیدی
تو پنداری که اندوهی کشیدی
به یک دستانم از دست اوفتادی
به یک جام این چنین مست اوفتادی
به رنج خویشتن چندین چه کوشی
بگویم نکته ای گر می نیوشی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş