بخش ۲۸ - نامهٔ چهارم از زبان معشوق به عاشق

ا اوحدی مراغه‌ای
0 Altın Yaprak
زهی سودای من گم کرده نامت بسوزانم بدین سودای خامت نگویی کین چه سودای محالست نمیدانم دگر بار این چه حالست نه بر اندازه خود کام جستی برون از پایه خود نام جستی متاز اندر پی چون من شکاری که این کارت نمی آید به کاری پی آن آهوی وحشی چه رانی که گر چشمی بجنباند نمانی مشو در تاب اگر زلفم ترا کشت درفشست این چرا بر وی زنی مشت ز لعل من حکایت کردن از چیست بهر جا این شکایت بردن از چیست تو پیش از جرعه من مست بودی مرا نادیده خود زان دست بودی بخوردی انگبین در تب نهانی ز شکر چون جنایت میستانی مرا گویی دل از لعل تو خون شد چو لعلم را بدیدی حال چون شد دلت را خون بها از من چه خواهی تو خود کردی خطا از من چه خواهی و گر خون شد جگر نیزت به زاری تظلم پیش زلف من چه آری سخن در جان همی گوید خدنگم جگر خوردن چه میداند پلنگم منه دل بر دهان من که هیچست ز زلفم در گذر کان پیچ پیچست تو خود با زلف و چشمم بر نیایی که این هندوست و آن ترک ختایی نه آن سروم که بر من دست یازی و گر خود صد هزار افسون بسازی ز لبهای من آنگه توشه گیری که چون خال از دهانم گوشه گیری همان بهتر که از من سر بتابی که گر ترکم نگیری رنج یابی نخستین بازیی بود این که دیدی تو پنداری که اندوهی کشیدی به یک دستانم از دست اوفتادی به یک جام این چنین مست اوفتادی به رنج خویشتن چندین چه کوشی بگویم نکته ای گر می نیوشی

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.