غزل شمارهٔ ۱۲۷

چه دستها که ز دست غم تو بر سر نیست چه دیدها که ز نادیدنت به خون تر نیست کدام پشت که در عهد زلف چون رسنت ز بس کشیدن بار بلا چو چنبر نیست حکایتی که مرا از غم تو نقش دلست اگر قیاس کنی در هزار دفتر نیست هزار جامه پرهیز دوختیم و هنوز نظر ز روی تو بر دوختن میسر نیست ز شام تا به سحر غیر از آن که سجده کنم بر آستان تو هیچم نماز دیگر نیست اگر تو روی بپیچی و گر ببندی در به هیچ روی مرا بازگشت ازین در نیست ز چهره پرده برافکن که با رخ تو مرا به شب چراغ و به روز آفتاب در خور نیست بهر که بود بگفتم حدیث خویش تمام هنوز هیچ کسی را تمام باور نیست ز دست زلف تو دل باز می توان آورد ولی چه فایده چون اوحدی دلاور نیست