غزل شمارهٔ ۱۳۷

دوش چون چشم او کمان برداشت دلم از درد او فغان برداشت حیرت او زبان من در بست غیرتش بندم از زبان برداشت بنشینم به ذکر او تا صبح صبح چون ظلمت از جهان برداشت مطرب آن نغمه سبک برزد ساقی آن ساغر گران برداشت می و مطرب چو در میان آمد بت من پرده از میان برداشت چون بدید این تن روان رفته بنشست و قلم روان برداشت از تنم رسم آن کمر برزد وز دلم نسخه دهان برداشت جان و جانان چو هر دو دوست شدند تن آشفته دل ز جان برداشت بر گرفت از لبش به زور و بزر همه کامی که می توان برداشت اوحدی را چو زور و زر کم بود دست زاری بر آسمان برداشت