غزل شمارهٔ ۲۲۶
ا اوحدی مراغه‌ای
0
Altın Yaprak
دلی که با سر زلف تو آشنا باشد
گمان مبر که ز خاک درت جدا باشد
اگر تو همچو جهان خرمیولیک جهان
تو خود معاینه دانی که بی وفا باشد
به گوشه نظری کار خستگان فراق
بساز از آنکه ترا نیز کارها باشد
در آرزوی نسیمی ز زلف تو جانم
همیشه منتظر موکب صبا باشد
ولیک زلف ترا با همه پریشانی
نظر به حال پریشان ما کجا باشد
چه طالعست دل اوحدی مسکین را
که دایما به غم عشق مبتلا باشد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş