غزل شمارهٔ ۲۴۴

با عارض و زلفت قمر و قیر چه باشد پیش لب و رویت شکر و شیر چه باشد در خواب سر زلف تو می بینم و این را جز رنج دل شیفته تعبیر چه باشد گویند که آشفته و زنجیر ولی ما آشفته چنانیم که زنجیر چه باشد صوفی اگر آن روی نبیند بگذارش کان مرغ ندانست که انجیر چه باشد گفتی دل خود را سپر تیر غمم کن شمشیر بیاور سپر و تیر چه باشد ما را غم هجران تو بد واقعه ای بود این واقعه را چاره و تدبیر چه باشد گویی که به تقصیر ز ما کام نیابی جان می دهم از عشق تو تقصیر چه باشد ای اوحدی از خوان غم عشق دلت را غیر از جگر سوخته توفیر چه باشد معشوقه به زر نرم شود گر تو نداری خاموش نشین این همه تقریر چه باشد