غزل شمارهٔ ۲۵۴
ا اوحدی مراغه‌ای
0
Altın Yaprak
خواهم شبی بر آن دهن تنگ میر شد
کامشب مرا تعلق او در ضمیر شد
این باد زلف اوست که باد بنفشه برد
وین خاک کوی او که نسیمش عبیر شد
از هجر آن پری که خمیرم ز خاک اوست
خاک جهان ز خون دو چشمم خمیر شد
مهر خود از دلم دگران گو برون برید
کم در درون محبت او جایگیر شد
در جان دوست هیچ اثر خود نمی کند
آن نالها که از دل من بر اثیر شد
ای مدعی دگر به خلاصش نظر مدار
مرغی که صید آن صنم بی نظیر شد
گر زخم تیر غمزه خوبان ندیده ای
از اوحدی شنو که درین درد پیر شد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş